andereverhalenanouk2

Verhaal Anouk vervolg

Het is al weer bijna 2 jaar geleden dat ik het verhaal schreef over de geboorte van Anouk en haar eerste levensjaar. Twee jaar waarin we veel hebben meegemaakt en ook afgelopen jaar is weer een bewogen jaar geweest dus leek het mij leuk om een up-date te maken.

2005

De belangrijkste gebeurtenis van 2005 is toch wel de geboorte van Anouk’s broertje Nick geweest.
Nick is geboren op 13 maart 2005 om 3.40 en woog 4120 gram.
Ik vond het erg moeilijk om Anouk “achter te laten” als ik moest gaan bevallen (ik moest nl. in het ziekenhuis bevallen omdat ik vorige keer te veel bloed had verloren) maar gelukkig bleek dat uiteindelijk geen probleem te zijn. Om 00.15 uur zijn we naar het ziekenhuis gegaan (Anouk lag toen heerlijk te slapen) en om 6.30 waren we weer thuis.... met Nick…. (en Anouk lag nog steeds heerlijk te slapen)
Opa en oma waren bij ons in huis om op te passen maar Anouk heeft er dus helemaal niets van gemerkt. Toen we haar ’s ochtends om 8.30 uur uit bed haalden (ja, Anouk is een echte uitslaper) had ze er een broertje bij. Ze vond hem meteen al leuk en wilde hem steeds kusjes geven.

Qua gezondheid bleef Anouk eigenlijk een beetje aankwakkelen. Vanaf oktober 2004 was ze bijna constant verkouden (zat “erg vol”), met daarbij vaak pseudo kroep en koorts. Daarom werd besloten om in juni de neusamandel te verwijderen, de keelamandelen waren ook vergroot maar dit durfde de KNO arts nog niet aan omdat kleine kinderen vaak niet genoeg drinken na de ingreep en dat zorgt dan voor complicaties.
De KNO arts hoopte dat door deze ingreep Anouk minder “vol zou zitten” en daardoor ook minder vaak ziek zou zijn. Op 17 juni 2005 is ze geopereerd en haar trommelvliezen zijn toen ook doorgeprikt omdat daar vocht achter zat. Op zich is dit geen grote ingreep maar omdat Anouk een hartafwijking heeft vond ik het toch wel erg eng ivm de narcose. Anouk was erg overstuur toen ze uit de narcose kwam, echt zo zielig. Pas na een half uur werd ze weer wat rustiger. Een paar uur later mochten we haar mee naar huis nemen, ze viel in de auto in slaap, ik heb haar toen thuis in bed gelegd en toen ze wakker werd ging het gelukkig snel weer beter met haar.

Helaas heeft het verwijderen van de neusamandel niet zoveel nut gehad want 1,5 week later had ze weer een luchtweginfectie. Toen is er door de kinderarts besloten om een onderhoudsdosis antibiotica te gaan geven. En dat is echt een hele goede beslissing geweest, vanaf dat moment lijkt het alsof we een heel ander meisje terug hebben gekregen. Voorheen kostte het ziek zijn haar zoveel energie en die had ze nu over om heerlijk bezig te zijn met alles en vooral ook met haar ontwikkeling.
Echt een wondermiddel voor Anouk dus.

In november moesten we voor controle van
haar hartje terug naar het WKZ (Wilhelmina Kinder Ziekenhuis) in Utrecht.
Daar kregen we helaas minder goed nieuws; Anouk bleek nog een andere hartafwijking (open ductus botalli; dit is een opening die na de geboorte dicht had moeten gaan) te hebben die ze niet eerder gezien hadden (anders hadden ze deze kunnen verhelpen tijdens de openhartoperatie die ze gehad had) Er was nog wat onduidelijkheid over wat daarmee zou gebeuren, misschien verhelpen via een catheterisatie of misschien toch zo laten. Na een half jaar moesten we daar voor terug komen.
Wordt vervolgt dus.

Vanaf het moment dat ze de onderhuidsdosis antibiotica kreeg ging Anouk echt als een “sneltrein”.
Zowel motorisch als haar ontwikkeling. In oktober begon ze haar eerste stapjes te zetten en toen ze in december 2 jaar werd kon ze al flinke stukken los lopen. Echt super ! Haar 2e verjaardag hebben we ook groots gevierd (met haar 1e verjaardag was ze helaas ziek) Veel visite, taart en vooral veel kado’s.
Ook begon ze steeds meer woordjes te zeggen, en haar begrip werd ook steeds beter.

Nog meer kado’s kreeg ze (en natuurlijk ook haar broertje) toen sinterklaas bij opa en oma Mels was geweest.
Opa en Oma Sparla hadden pakjes onder de boom met kerst, dat was ook erg gezellig. Wat zijn ze verwend zeg. De nacht van 1e op 2e kerstdag was iets minder; op een of andere manier hadden we een buikvirus opgelopen, Anouk werd om half 1 ‘s nachts huilend wakker en toen ik ging kijken bleek ze overgegeven te hebben, heel haar bed en Anouk zelf zat onder. Dus Anouk in bad en alles in de was. Anouk was nog maar net klaar toen Nick begon te huilen.... o jee, ook hij had overgegeven en alles zat onder, dus toen hij in bad en alles verschoond.
Was Nick net klaar begon Anouk weer.... Nick hield gelukkig na 2 keer op maar Anouk is heel de nacht door gegaan, om het half uur pff, ik ben ’s ochtends vroeg nog met haar naar de huisartsenpost gegaan en toen heeft ze een zetpil gekregen om het overgeven te stoppen.
Gelukkig waren ze allebei aan het eind van de dag redelijk opgeknapt.
Ben en ik waren ook niet helemaal lekker dus allemaal vroeg ons bed in, niet zo’n hele leuke 2e kerstdag dus.

Met de jaarwisseling zijn we lekker thuis gebleven, dan konden de kids lekker in hun eigen bedje slapen

(ze willen allebei dus echt nergens anders slapen)

Anouk heeft zelfs door het vuurwerk heen geslapen, de “slaapkop” (heerlijk !!)